Ooit was ik bijna onzichtbaar

Ik was het brave meisje dat zich aanpaste, niet te veel ruimte innam en vooral deed wat er van haar werd verwacht. Ik hield alle ballen hoog, regelde alles voor anderen — maar mezelf vergat ik ergens onderweg.

Als ik nu terugkijk, zijn er nauwelijks foto’s van mezelf uit die tijd. Alsof ik er wel was, maar niet écht zichtbaar.

Pas toen ik zelf dochters kreeg, voelde ik hoe jammer dat eigenlijk is. Ik wilde weten hoe ik eruitzag op hun leeftijd. Niet omdat perfectie belangrijk is, maar omdat ik mezelf terug wilde zien. Omdat ik wilde voelen: dát meisje was er ook.

Jarenlang leefde ik op een manier waarvan ik dacht dat het hoorde. Tot mijn lichaam steeds harder begon te fluisteren dat het anders moest. Dat ik mezelf niet langer mocht blijven wegcijferen.

Ik pakte mijn oude hobby fotografie weer op.
En ineens gebeurde er iets. Ik voelde weer energie. Creativiteit. Levenslust. Alsof ik langzaam weer dichter bij mezelf kwam.

Ik fotografeerde van alles, maar merkte al snel dat mijn hart vooral sneller ging kloppen van vrouwen fotograferen. Niet zomaar mooie plaatjes maken, maar vrouwen laten zien hoe prachtig ze eigenlijk zijn. Op een manier waarop ze zichzelf misschien nog nooit hebben bekeken.

Beelden die je niet alleen mooi vindt… maar die je voelt.

Om mezelf verder te ontwikkelen, begon ik zelfportretten te maken. En eerlijk? Dat vond ik doodeng. Ik voelde me ongemakkelijk, onzeker en kritisch op mezelf. Maar juist daar gebeurde de grootste verandering.

Want hoe vaker ik mezelf toeliet voor de camera, hoe zachter ik naar mezelf begon te kijken.
En hoe comfortabeler ik me voelde, hoe krachtiger de beelden werden.

Toen besefte ik iets heel belangrijks:
“Niet fotogeniek” bestaat eigenlijk niet.

Het heeft alles te maken met hoe veilig en comfortabel jij je voelt om jezelf te laten zien.

En dat is precies waarom zoveel vrouwen zichzelf niet herkennen op foto’s. Omdat ze zichzelf vaak al zo lang kleiner maken. Zich verstoppen achter zorgen, verantwoordelijkheden, onzekerheden of het idee dat ze eerst moeten veranderen voordat ze zichtbaar mogen zijn.

Maar dat moment hoeft niet te wachten.

Ik weet nu hoe het voelt om jezelf terug te zien op een manier waarop je denkt:
“Wauw… ben ik dat?”

Niet omdat je ineens iemand anders bent geworden.
Maar omdat je eindelijk kunt zien wat er al die tijd al zat.

Vandaag de dag voel ik me niet meer die muurbloem van vroeger. Ik durf ruimte in te nemen. Ik voel me vrouwelijker, krachtiger en vrijer dan ooit. En het mooiste? Dat zie ik keer op keer terug bij de vrouwen die voor mijn camera staan.

Die verandering in hoe je naar jezelf kijkt, werkt door in alles.
In hoe je jezelf laat zien.
Hoe je praat.
Hoe je jezelf voelt.
En zelfs in hoe anderen op jou reageren.

Mijn missie

Ik wil dat vrouwen zichzelf weer gaan zien.
Niet alleen als moeder, partner, werknemer of degene die altijd alles regelt voor iedereen. Maar als vrouw. Als mens.

Een vrouw die mooi mag zijn.
Die zichtbaar mag zijn.
Die zichzelf niet langer hoeft te verstoppen.

Ik wil dat jij jezelf terugziet op een foto en voelt:

“Dit ben ik.”

Krachtig.
Zacht.
Vrouwelijk.
Kwetsbaar.
Stoer.
Eigenwijs.
Alles tegelijk.

Want al die kanten mogen er zijn.

En geloof me:
iedere vrouw kan mooi op een foto staan.
Echt iedere vrouw.

Niet omdat je perfect hoeft te zijn.
Maar omdat je het waard bent om gezien te worden.

Wat bijna niemand van mij weet:

– Ik heb een hekel aan koude voeten: draag het liefst 3 paar sokken over elkaar. Kan ook niet slapen als ik koude voeten heb.

– Google is my middle name: Ik zoek de hele dag dingen op die ik graag wil weten. Wordt nu ook helemaal gelukkig van alles wat de digitale wereld heeft te bieden.: die alles nog meer kan uitzoeken… Mijn man wordt er altijd gek van dat ik dit doe… Iets met een uit de hand gelopen nieuwsgierigheid om alles te willen leren/weten of een niet te stillen leerhonger.

– Licht: ik ben gek op mooi licht. Zodra ik ergens loop, scan ik de omgeving op mooi licht. Je kunt het een afwijking noemen.

Wil jij ook ervaren hoe het is om jezelf terug te zien met een zachtere blik? Dat begint met een gesprek — meer niet.